Corta a mirada a liña da luz, morde coa bágoas o sutil, quere parecerse a ti, e non pode. Colle cos fios do tempo a palabra, saborea o té do sentir coma quen colle coa man un paxaro en pleno voo. Sabes, o valente e o poético coñécense. Viven na voz o teatro, definen o pracer de amar as táboas. […]