Deixou os zapatos de tacón na mesa da cociña. Amarelos. A melancolía gardouna na neveira, por se apodrecía alí entre os iogures do Froiz. As cartas soas facturas seguían alí, pegadas ós cereais. Xa debían ser amigos, ese diálogo silencioso entre os pagos inxustos e un intento desesperado de baixar algúns quilos. A balanza do baño non pensaba o mesmo. […]