Lois Blanco Arauxo


Hai recordos que son presentes e imposibles que poden ser futuro. E unha parte de min resiste mentres outra te deixa ir. Síntome co patetismo de crer que o karaoke era unha canción eterna. Por iso aceptar con tranquilidade a vida e respirar son a única resposta a esta batalla.

15.08.18


Sei, que se te podo facer rir nun dos días máis difíciles da miña vida…é que son eu. Que son para ti aínda que renuncies a min. Aínda que estés con el. Igual non te atreves a esta plenitude. Pensei que nunca puidemos rir xuntos, sempre estaba a conciencia do drama. A nosa comedia pode con todo, por iso sae […]

14.08.18


Imaxinar pode ser realidade. Soñar unha constante, un suspiro por vir. Pechar os ollos e ter o que sempre esperaches. Saborealo aínda que non o toques. Porque xa virá. Igual resistir non é a resposta. Acostumarte a ter na cabeza unha casa que non tes no corpo. Pero aínda así compensa. Aínda así sabe a todo. Amar coa insistencia calmada. […]

13.08.18



Hai barcos eternos que só saben de cambios de rumbo. Outros que teñen porto e alí quedan. Para o olvido. Ás veces non sabes en cal navegas, pero o único que queda é seguir sen medo ás olas, con ganas e forza vital. O vento pode sorprar a favor ou na contra en función de como o queiramos ver. O […]

12.08.18


Amy Adams demostrándose unha das mellores. O que máis me interesa da serie é a montaxe, que funde pasado e presente cun dinamismo moi perceptivo, case sensible ó parpadeo. Isto fai desta historia de investigación de crimes distinta outras, conectando os misterios da protagonista cos propios da trama que se vai descubrindo. Oscura e perturbadora, fascinante.

11.08.18


21.04.2017 Vives no que respiro, nese lugar onde todo transita. Saúdas ás miñas sensacións cando camiño, coa sutileza dun mar en forma de vals, a forza dun barco incontrolable. Nese espazo, suspirar e aspirar son o mesmo. Paixón e soño danse da man para facer un equilibrio perfectamente imperfecto. Impedindo a soidade. Non me sabía capaz de todo isto, nin […]

10.08.18



Os camiños son fascinantes. Os pasos quedan dentro, e rebélanse cos demáis cando lles é momento. Por iso sempre hai cousas imposibles e cousas posibles. Van quedando rastros, momentos, nos que o que sintes de verdade debe ser o timón. Se leva a tempestades será por algo. Acertar é disfrutar, errar é aprender. Todo é crecer.  

09.08.18


TODAS ESAS FLORES   Tamén se pode celebrar o que non foi. Eses bicos que acumulei agora marchan de min pola respiración entrecortada. As imaxes que seguen movéndose, agora en despedida. Resistíndose a quedar. Como unha tormenta perfecta. O teu apelido diante do meu. Coller a túa man e que pareza que foi sempre así. A casa dos teus avós […]

08.08.18


Lembroume a un lóstrego percorrendo o ceo. Quizais unha tinta negra debuxando un río pola mesa da cocina. A máxica maneira que tes de non alonxarte nunca. Estaba o tremor. E nada máis. Comían os paxaros da man das nais. E só iso. Os adultos comían xeado. E moitas cousas máis. Mirando o chan. E moitas cousas menos.  

12.07.18