Lois Blanco Arauxo


Saber que o tempo se pode parar pode ser máis forte que paralo. Porque ás veces o tempo non importa, só a música. E o camiño polo que te leva. Por iso o único que queres é volver a sentarte alí, volver a escoitar. Volver a transportarte.  

26.03.18


Una noche de abril. Dos almas que no se reconocen. Una luna, partida en dos. Vuelven los recuerdos, eses que nunca se llegaron a cumplir. La cerveza en la mano, durmiendo en la tabla de cristal. Sonríe el mar. Lucha frente al mal. El equilibrio sabe que aquello es imposible, pero la belleza lo intenta igual. Con la resistencia de […]

15.03.18


Unha ambulancia. Pero non das normais. Alí non hai máquinas de ningún tipo. Só 5 persoas, especializadas cada unha nun campo diferentes. Traballando xuntas, como se fosen unha soa. Entrenadas para estar preparadas para calquer tristura que se poidan atopar nunha emerxencia. Apenas falan entre elas no traballo, porque o silencio é unha norma indispensable. O mecanismo é sinxelo. As […]

14.03.18



Levantarse co arrecendo do xardín de herba artificial. Tomar o café da máquina da esquina que di que está feito no momento. Saudar a un can de cristal. Beber a auga que xa non é auga. Pagar con elementos que non existen. Mirar unha paisaxe nun baño de pago da estación de Atocha. Sentarse en bancos individuais. As enumeracións mataron […]

13.03.18


Eva nunca antes entrara nun espazo así. Hipnótico. Case somnífero se non fose polo ruído tremendo que se movía alí dentro. Por un momento a sensación foi de medo, paralizador. Mirou ó seu redor e só viu xente. Brillando, de todas formas e cores. Ese día aprendeu o que significaba a liberdade, ese día aprendeu a bailar.    

12.03.18


Un pobo no que o mar fai ó pobo. E desfai. Domingo de misa para as tradicións do mundo, para xogar cos medos o mellor que se poida. Seres invisibles avanzan lentamente entre o temporal, sen darse conta de que realmente o temporal sempre está, dentro. Resistímonos moito a el, pero remata saíndo por algún poro que outro. Para evidenciar […]

11.03.18



Ausencia de ruído. El dolor de los silencios. Viajes que sólo van dentro de cada persona pero se hacen invisibles para el resto. Locura sin aparente rareza. Lo normal convertido verdaderamente en algo normal. Eva se movía ágil entre la multitud, escondida en su inmensa capucha de jersey deportivo. No sabía que aquel regalo de navidad de sus abuelos se […]

10.03.18


En el autobús la gente ni se miraba. De echo jamás reconocerían a nadie que estaba allí al lado si les pusieran fotos delante. Contaminación de imágenes. La obsesión por las preferencias de la libertad individual. Las manos inquietas, música de toda clase y procedencia en los dispositivos. Me pregunto si el aislamiento voluntario está vinculado a la felicidad. Allí […]

09.03.18


Berrou ata que non puido máis. Pero non era suficiente, e tivo que seguir e seguir. Sacando unha enerxía que non sabía que tiña. Agotada insistía no soño que se lle meteu no corpo unha noite de beleza e rabia sexual. A vida sempre está no presente aínda que non a queiramos ver. Todo cheo de verdes e vermellos voando […]

08.03.18