TODAS ESAS FLORES Tamén se pode celebrar o que non foi. Eses bicos que acumulei agora marchan de min pola respiración entrecortada. As imaxes que seguen movéndose, agora en despedida. Resistíndose a quedar. Como unha tormenta perfecta. O teu apelido diante do meu. Coller a túa man e que pareza que foi sempre así. A casa dos teus avós […]
Lois Blanco Arauxo
Lembroume a un lóstrego percorrendo o ceo. Quizais unha tinta negra debuxando un río pola mesa da cocina. A máxica maneira que tes de non alonxarte nunca. Estaba o tremor. E nada máis. Comían os paxaros da man das nais. E só iso. Os adultos comían xeado. E moitas cousas máis. Mirando o chan. E moitas cousas menos.
12.07.18
Preciosa película. Unha historia de liberdade. O amor non depende de convencións, o que o move son as conexións e a admiración verdadeira que se pode sentir polas persoas. Neste caso tres, un trío no que o amor e o sexo son o mesmo. Para min é un signo de pureza do mesmo. Emocionoume, sorprendeume. Está dirixida con sensibilidade e […]
16.06.18
Grande Roi! Temazo!
15.06.18
Se despertaba con dolor de cabeza, y eso que apagaba todas las señales eléctricas. EL ambiente de los árboles tampoco ayudaba mucho. Aquel día se dio cuenta que era el respirar, aquella transpiración rara. Por eso lo dejó todo. Para que sus recuerdos fuesen algo más que todo aquello. O algo menos, no lo sabía pero no le importaba mucho.
14.06.18
Bayona…que grande eres!!
13.06.18
Le hacía dibujar líneas, siempre líneas. Y el no se quejaba. Podría llevarle días repetir la misma. Pero aún así se quedaba admirándolas siempre después del colegio. No llegaron a ser palabras, se quedaron por el camino. Sus padres le necesitaban en casa, con 9 anos ya tocaba. Por eso las líneas eran rectas, y eso que allí nunca habían […]
12.06.18
Llueve. Y el ruído se llena de aire. La recién nombrada Elisa y Marcela estrena visibilidad. Se viene el maestro a la ciudad. Al Teatro Colón. Mientras, el verano espera. O se hace esperar. La música quiere llegar a mí, y poco a poco lo consigue. Los bancos se saben olvidados, de tanta gente que pasa pero no se queda. […]
11.06.18
O traballo de Fairey é valiente fascinante.