Hai películas que requiren poñer todos os sentidos para poder ser disfrutadas. E non son moitas a verdade, pero existen. Esta é unha delas, presentada coa suavidade e a forza xustas para acercarnos a unha historia pequena pero cun trasfondo inmenso. O mellor para min é a humanidade que se respira, que case parece a veces un documental se non […]
Pensamentos
Menudo discazo se marcaron:
07.06.17
mí Del lat. mihi, dat. de ego ‘yo’. Forma tónica de yo. 1. pron. person. 1.ª pers. m. y f. sing. Forma que, precedida de preposición, designa a la persona que habla o escribe. Para mí. Hacia mí. a mí qué 1. expr. coloq. U. para mostrar indiferencia. para mí 1. expr. A mi parecer, según creo. por mí 1. expr. U. frecuentemente para manifestar indiferencia. Por mí, puede gastarsetodo el dinero que quiera. 2. expr. coloq. Por lo que a mí respecta. Por mí, que se venga con nosotros.
06.06.17
Bos días en espello. Ata parece que estás aquí e todo. Poesía calada dunha mañá de sol sen durmir.
05.06.17
Palada e despois outra, respirando co soprar das ondas. Aprender a cantar coa alegría dun surf que non se fai nas praias, que se vive atravesando a auga. Sentir que se pode con todo, que mentres estemos aquí imos pelexar dunha forma ou doutra para avanzar, porque as mareas unhas veces veñen a favor e outras en contra, pero non […]
04.06.17
¿Que significa superar el pasado? Por Theodor Adorno: La pregunta “¿Qué significa superar el pasado?” tiene que ser clarificada. Parte de una formulación que en los últimos años se ha convertido, como frase hecha, en altamente sospechosa. Cuando con ese uso lingüístico se habla de superar el pasado no se apunta a reelaborar y asumir seriamente lo pasado, a romper […]
03.06.17
Din que hai un país no que non para de chover, e por iso se garda a maxia en segredos nas ponlas das árbores. Despois sempre están as lareiras para descubrilos. Os segredos van nas pingas, igual ca esas botellas que gardan barcos en minuatura. Alí, nas pinguiñas que quedan suspendidas antes de caer á terra. Na Terra dos asubíos […]
02.06.17
T.3 Estabamos atados alí, atrapados polas ramas. Foi el o home da pucha, da capucha, que entrou coa bara na man e a maxia por diante. Era sombrío e forte, nós non tiñamos suficiente idea como para soltarnos. Eramos principiantes da maxia. Non podo soltarme e peor é que non quero facelo, dicían algúns. Non había día neses días, todo […]
01.06.17
La recompensa Aunque no sea verdad, porque el tiempo hace mundos igual que se hace daño, déjame que aproveche este calor final de la tarde imprecisa. Quiero sentirme dueño de las horas. Para encontrarme a mí he aprendido a seguirte. Salgo por la memoria y no llego a un recuerdo, sino a este modo de vivir despacio las cosas que […]