Sempre Michalel.
Pensamentos
“En este mundo olímpico todos somos iguales?”
09.07.16
Saborear o drama satírico. Ese lugar olvidado da mezcla dos dous grandes extremos. Atreverse a xogar dun sitio a outro, facer do drama comedia e da comedia drama, facer fusión. Meterlle a crítica en vena social, facer algo directo e valiente, pero tamén elegante e poético. Facer do antigo algo novo e do novo algo eterno. Os Límites do Frío […]
08.07.16
Escribir con música é como baixar o volumen de algo que che encanta. Precisas escoitarte ben, precisas percibir todo ti tentando expresar algo. Está o instrumento pouco a pouco máis afinado, preparado para as aventuras, listo para facer realidade soños. E para levartarnos as veces máis que faga falta. Coa cabeza en alto, ou en baixo para aprender. Facer que […]
07.07.16
“Pechar o bar por última vez. Ese lugar que parece unha casa, case ás veces a primeira. Colleu a libreta e tirouma á cabeza. Non doeu o golpe claro, doeu o significado. Sempre doen máis. As palabras están polo sangue, viven na simbolxía, é dicir, na casa invisible das emocións. A barra é ese lugar sobre o que expresarse, ese […]
06.07.16
Que pasa si dis a verdade. Que pasa si abres as portas. Moitas veces aparece o medo dos demáis. Confeso que a min tamén me pasou claro, por iso o digo. A valentía moitas veces xera desconfianza, pola falta de confianza de certas persoas. Eu, como a canción, confeso que moitas veces me equivoquei. E o erro é non aprender […]
05.07.16
Cando algo se descoloca, volvelo ó seu sitio ás veces é imposible. Torceuse. Con moito traballo pode ser algo parecido, pero nada igual. Porque as cousas se desgastan. Non gusta pensalo, pero pasa. Quedan outras cousas. Asumir que pasa, que somos persoas, equivocámonos. E que sería por algo. Aínda que non fose por nada. Pasa, e pasou. Aprender das derrotas […]
04.07.16
O silencio é ese elemento que se debe cortar no aire pero tamén volvelo máis lixeiro.
03.07.16
É esa liña. Esa que andar entre a honestidade e a impresión. Xusto como os funambulistas. Arriscar sen perder o equilibrio, que grande Peter Brook. A liña diría eu do artista, como tirarte de verdade sen caer, ou polo menos caer para seguir, para volver á corda. Escribir teatro é un proceso de perderse, case como a poesía, abrir o […]