“Yo existo como soy, y eso basta. Brotan de mí voces largo tiempo acalladas, voces de interminables generaciones de prisioneros y esclavos, voces de enfermos, los desesperados, de los ladrones, de los enanos, voces de ciclos de preparación y crecimiento, de los hilos que unen a los astros, de los útetos y de la simiente paterna, y de los […]
Pensamentos
Diálogo-epílogo: Voz en off (V) Paula (P) V: Ahora resulta que te despides y se acaba. P: Eres muy lista tu. V: Es mi trabajo, igual que el tuyo aprenderte el texto. P: No sólo eso eh, no sólo eso. V: Claro eres la dominadora de la empatía. P: Quien te dio a ti poder para esto? V: El dramaturgo. […]
25.05.16
“A rúa ten sabor a todo. É esa mezcla que ninguén descifra, pero que todos queren polo seu misterio. Alí vivo eu, nos límites da indiferencia. Son ese animal que non se preocupa pola decencia. Son ese ser invisible, que ten de man a suciedade, o poder da gravidade. Aplástome contra o chan case sen darme conta. Vivo no centro […]
24.05.16
(Nun punto limpo, as zonas estas de recilaxe comunitario) ROBOT 1: Oes ti…na discoteca…bailas o robot? ROBOT 2: Que é iso meu? ROBOT 1: Unha cousa que fan as persoas, así con movementos frikis. ROBOT 2: Os humanos son tontos de carallo. ROBOT 1: Eu son de bailar flamenco. Encántame. ROBOT 2: Pero así en plan taconeando e eso? ROBOT […]
23.05.16
“Bailar un pasodoble é deixar ir os males, desfacer a tarefa e voar a ningures, coller o pan e deixar migallas. O camiño faise coa auga de lavar, coa primavera dos cantos, a suave pausa do saber xirar. Se me bailas na punta do pé, na punta do ar, será moito máis fácil perderse, aprender a surfear.”
22.05.16
IV “amarga é unha palabra pequena demais” explicábase xa vello álvaro cunhal “para falar da miña derrota” ningún continente resiste semellante deriva ningún idioma sabe onde rematan os seus poderes ningunha palabra é grande abondo a lingua móvese entre a noite e a néboa Daniel Salgado
21.05.16
“Tal vez uno de los más extraños privilegios del amor sea el de intuir en las personas a las que amamos (y de la misma forma que lo sentimos en nosotros mismos) el profundo vacío que produce a veces pensar en la propia vida. De los privilegios de la lectura, tal vez uno de los menos comentados sea parecido a […]
20.05.16
“La poesía ha muerto, dice. Una pantalla de televisión siempre repite lo que dice. Once segundos, como un endecasílabo, y ya parece una noticia vieja. El viento y sus imágenes son una forma de repetición. La poesía ha muerto, dice.” Luis García Montero
19.05.16
“En Galicia o verán é esa cousa fráxil que hai que disfrutar o máis posible antes de que o oasis desapareza e volva o deserto das nubes. Non?”