01.06.17


T.3

Estabamos atados alí, atrapados polas ramas. Foi el o home da pucha,

da capucha,
que entrou coa bara na man e a maxia por diante.

Era sombrío e forte,
nós non tiñamos suficiente idea como para soltarnos.

Eramos principiantes da maxia.
Non podo soltarme e peor é que non quero facelo,

dicían algúns.
Non había día neses días,

todo era noite e frases melancólicas nas nosas bocas. El sabía o que pensabamos,

non sei como nin quería preguntarmo, só estabamos por tempo indefinido alí.

Parecía amigo do bosque ou algo así porque falaba coas árbores.

En oito pasos saberei todo o que sabedes.
En sete pasos volverei a cambiar as vosas vidas.
En seis pasos nunca recordaredes ter estado aquí.
En cinco pasos a vinganza estará gardada en vós.
En catro pasos bailaredes o son da sabia.
En tres pasos seredes sabios dun mundo inhumano.
En dous pasos volveredes a ser vós.
En un paso entenderes que facer coa vosa propia natureza.

Dejar un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *