Esther: Onte debín caer durmida outra vez. A saber como, ou con quen. Pásame cada noite dende hai… non sei, tal vez dous meses… ¿Quen se lembra xa? Ao despertar estaba deitada nun banco esquecido entre alamos. Tiña a cabeza recostada sobre o meu propio vómito. Había un condón húmido e unha xeringa usada ao meu lado e faltábame un zapato. O do zapato é a primeira vez que me pasa. Téñenme faltado outras cousas, pero sen elas pódense andar polo mundo. O do zapato é diferente. ¿A onde se pode ir cun só zapato? Un sen o outro non é nada. É coma un corazón sen sangue. Unha casa sen teito. Un corpo sen o corpo de quen desexas alí, ao teu lado. O do zapato nunca me pasara. Xuro que non me volverá pasar.
Mentres escurece, vai medrando un rebundio de voces e de sereas misturadas e anárquicas. Entre as voces, hainas que proveñen dos Walki-talkies da policía, outras de informativos da tele ou da radio. Non se entende nada fóra da obviedade de quen vén de acontecer unha desgracia.
Rastros, de Roberto Vidal Bolaño