03.06.18


Esther: Onte debín caer durmida outra vez. A saber como, ou con quen. Pásame cada noite dende hai… non sei, tal vez dous meses… ¿Quen se lembra xa? Ao despertar estaba deitada nun banco esquecido entre alamos. Tiña a cabeza recostada sobre o meu propio vómito. Había un condón húmido e unha xeringa usada ao meu lado e faltábame un zapato. O do zapato é a primeira vez que me pasa. Téñenme faltado outras cousas, pero sen elas pódense andar polo mundo. O do zapato é diferente. ¿A onde se pode ir cun só zapato? Un sen o outro non é nada. É coma un corazón sen sangue. Unha casa sen teito. Un corpo sen o corpo de quen desexas alí, ao teu lado. O do zapato nunca me pasara. Xuro que non me volverá pasar.

Mentres escurece, vai medrando un rebundio de voces e de sereas misturadas e anárquicas. Entre as voces, hainas que proveñen dos Walki-talkies da policía, outras de informativos da tele ou da radio. Non se entende nada fóra da obviedade de quen vén de acontecer unha desgracia.

Rastros, de Roberto Vidal Bolaño

Dejar un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *