05.06.16


Fas tanto ben cando durmes, tanto que describir o que pasa é perder o tempo. Non merece a pena. Está aí. É a definición de paz, mentres eu me quedo coas batallas ti só queres vivir coa paz. Cando se atopan a forza e o silencio todo parece perfecto. Aínda que non o sexa, ese parecer ocupa un lugar no recordo. Se tivese que describirte non sabería, teño tanto medo a que desaparezar por banalizarte que por iso é tan bonito alcanzar o que eres. Porque é imposible, pero polo camiño van quedando sedimentos. Son parte das especias para saber cociñar os días contigo.

Dejar un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *