05.12.17


PEREGRINAR SEN NOMES

Levo nas unllas un rumor de cantiga de amigo,

de tanto roer na terra.

Son ese caimán que fai da pedra o seu feitizo,

o nome do que os vermes fan o seu sultán.

Súmate se te atreves.

Na líbido das savias sei do moito que calas,

tes o talento de silenciar a muscalidade do tempo,

a antísese do bo sorrir,

a inútil levedade do suspiro.

Co sexo na man

cuspo diante da violencia.

E enriba,

os berros só son para o pracer.

Marca rexistrada na miña estúpida maneira

de ser o camiño que desexas percorrer.

Neste momento a liberdade chama a porta

da xente cansa,

das fadas que entenden todo o que está por facer.

Das musas que non son necesarias.

Nas mans unha estrela,

e coa estrela a luz que alumea un berce de soños.

Aquí viñemos vivir,

sen limpar toda a herba que tragamos para ser unha fábula.

A que esperas.

Xusto esa.

Coa que espertas e volves durmir unhas horas despois.

Cántame para ser eternamente íntimo.

Dejar un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *