06.09.16


Volver á poesía como quen volve a un camiño querido, coidando os detalles para que a ilusión volva, que non se perda, que se manteña no ar da amizade. Poñer as velas e soñar. Darlle o tempo que merece, e a pausa para que respire como os viños. Delegar na mirada para que ela conte o que teña que contar, coas sensacións claras e verdadeiras do camiño que se avanza e mellora. Volver.

Dejar un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *