07.12.16


Acercarse ó ruído. E non temelo. Formar parte del, das súas sicofonías e das súas sinfonías. Porque a vida está chea del, por todas partes. Coller os disturbios e reciclar, coa paixón de quen escoita o que faga falta, sen temer nada. Coa valentía de quen se mergulla, a forza do líquido. Os ecos das cidades, o vento entre as árbores.

 

Dejar un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *