07.12.17


PARECE OURO

Outros dirán que non é nada.

Quizais as tardes inconexas de abril,

e as tartas de mamá.

Na cama quedan as marcas dun río de prata,

lugar de saltos e circos indiscretos

nos que bailar.

Son as horas que non parecen horas,

que quedaron nos ollos dos demais,

atrapados nalgún balcón da mente.

Sopran as velas no meu cumpreanos ficticio

cando os vermes se atopan co fin,

neste límite de praceres

identifico os teus beizos nas figuras das nubes.

Volver.

Ser teléfrafo do que importa,

unha mensaxe na area que non se vai,

por moitas olas que veñan non marcha,

dunha tinta insistentemente fantástica,

o rumor dun orgasmo.

Volvín a esa igrexa,

alí non quedaba máis que multitudes,

case nada,

pregarias cun fin dourado,

buscaban a beleza nas mans do ideal.

Sabes,

non está alí.

Está no valor da compañía.

Dejar un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *