08.03.18


Berrou ata que non puido máis. Pero non era suficiente, e tivo que seguir e seguir. Sacando unha enerxía que non sabía que tiña. Agotada insistía no soño que se lle meteu no corpo unha noite de beleza e rabia sexual. A vida sempre está no presente aínda que non a queiramos ver. Todo cheo de verdes e vermellos voando pola súa mente. O corpo ó límite, as mans sudadas de tanto apretar. A orixe de todas e todos é a mesma, non valorar e respetar a raíz  é perderse as esencias do existir.

Dejar un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *