09.04.16


“Eran meses de oscuridade. O namorar vai nos ollos. Cando un non ten onde reflexarse parece que algo falta, algo queda por facer. Horas e horas de samba, para buscar a expresión artística, para buscarlle o sentido á vida. Libreta na man, ás preparadas para caer, búsqueda activa. Descubrir que é todo eso que durme debaixo das mantas escuras. Debaixo incluso da calor que falta, no escondite que ri, das páxinas que aínda están en branco. O eco dos apelidos tamén fai códice, historia das emotividades. Os calares seguen estoupando no máis mínimo detalle.”

 

 

 

Dejar un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *