09.08.18


Os camiños son fascinantes. Os pasos quedan dentro, e rebélanse cos demáis cando lles é momento. Por iso sempre hai cousas imposibles e cousas posibles. Van quedando rastros, momentos, nos que o que sintes de verdade debe ser o timón. Se leva a tempestades será por algo. Acertar é disfrutar, errar é aprender. Todo é crecer.

 

Dejar un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *