10.06.16


Eu son desas que chega tarde. Das que coa calor olvidan as fotos, as descripcións do calendario. Esa que repousa, e deixa as mans no repousabrazos do tren. Miro como pasa o ritmo, e sitúome na inversa, na cara oculta do frenetismo. Sitúo a mirada nun punto indiferente, no lugar onde ser neutral é cousa de todos. Coller o bolso e que aínda teña un cheiriño a vodka. O transporte público xa non é o que era.

Dejar un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *