10.08.16


As escaladas son duras, pero cando chegas arriba tes un aire máis puro que ningún outro. E conseguiches sentirte provilexiado. Igual persoa, pero parte dun lugar especial. Estirar a galaxia, que se deforme cos cantos dos astros. E xogar con ela. Quizais as regras non estén demasiado claras, pero non importa, a forza dos pasos é o único relevante. Alí despois da montaña un pode caer, ou disfrutar da baixada como un neno que se tira dun tobogán inmenso. Alí estamos, nesa piscina de bolas de cores na que quixeras non sair xamáis.

 

 

Dejar un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *