Corta a mirada a liña da luz,
morde coa bágoas o sutil,
quere parecerse a ti,
e non pode.
Colle cos fios do tempo a palabra,
saborea o té do sentir
coma quen colle coa man
un paxaro en pleno voo.
Sabes,
o valente e o poético coñécense.
Viven na voz o teatro,
definen o pracer de amar as táboas.
Ponse o sol,
morre o día,
pero esperta o artificio dos soños.