12.07.18


Lembroume a un lóstrego percorrendo o ceo. Quizais unha tinta negra debuxando un río pola mesa da cocina. A máxica maneira que tes de non alonxarte nunca. Estaba o tremor. E nada máis. Comían os paxaros da man das nais. E só iso. Os adultos comían xeado. E moitas cousas máis. Mirando o chan. E moitas cousas menos.

 

Dejar un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *