13.02.18


CONTRA O VENTO

Estábana perseguindo, zoaban as follas coa velocidade. Berraban os detalles cun murmurio seco e tenso. Tres cans rabiosos cheos de prexuízos. De modernidade. Levaba o móvil na man, nunca se separaba del. Parecía que o ía case incrustado na palma, como unha marca que deixa o mar en forma de ferida de sal. O bosque estaba cheo de ruídos, distorsións de aparatos electrónicos e anuncios televisivos antigos. Non podía máis, as forzas estábanselle esgotando. Sabía que non podía facer outra cousa que renderse. Chegou ata un acantilado, xa non tiña máis terreo. A paisaxe, aberta e inmesa, animouna a lanzarse. Cando pensou que xa estaba morta, que aquel salto fora o último que deu, caeu na conta de que estaba perfectamente. Non se fixera nada. Os animais desapareceran. Estaba nunca leira chea de leitugas dun verde vivo. Unha señora miraba cara ela con cara de “esta xuventú de hoxe anda aparvada sempre”. Seguiu traballando. Ás veces avanzar é cousa de saber mirar atrás. E que desapareza a rabia e as babas coa suor dos pasos. O caso é saltar. Ela atopou unha lingüa, unha forma de mirar directamente ós ollos dos teus.  

Dejar un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *