13.08.16


Non podía deixar de bailar. Era así. Levaba o espíritu bailongo encima. Ou debaixo. Pregúntanballe se podía parar, e dicía que non, pero tampouco querería se poidese. Gustáballe deslizarse case o mesmo que sentirse forte e precisa nos movementos. Chegaba un momento, dicía, que xa non se daba conta de que estaba sempre bailando. Tomaba un café e xogaba cos azucarillos coma se fosen un ballet nacional. Dos mellores. Porque o seu respirar eran os movementos, era a fraxilidade que podía ser a alma das grandes forzas da vida, e viceversa. Non podía quedarse sen seguir o latir do entorno, sen coreografíar as fantasías que polo seu corpo sabían que podían ser verdade infinita, eternamente íntimas. Totalmente de todos.

 

Dejar un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *