16.01.18


Recordos…

República independiente de ningures.

Toquei o mar.

Toqueino de lonxe, por si espertabas.

Sei que estás ahí.

No medio da nada, escondida.

Xogas nas ondas só para contrariar, limitas a miña fronteira

queestá na area

fría
de inverno.

Chamei á porta e estaba o vento.

Contoume que marchaches a buscar cidades oscuras

que lle falaches de min pero era marzo.

En marzo ti sempre escoitas música

nalgún balcón perdido. Europa nunca é suficiente.

Nunca miras o mar

por eso te busco todos os venres nos sitios nos que nunca te atoparei

nos sitios nos que sei que non estarás…. fágoo………………..

só por atoparme coas ondas, coma un acto mundialmente privado,

cara a cara,
recordo a recordo

perdo a pel
que nunca tiven.

Que pensei que chegaría a ter.
Si.

Sei que queres que non esté en ningún sitio, por eso vivo no mar
transítoo

mutando con cada golpe das olas vestido de paisaxes perdidas.

E espero unha visita, para ser á vez pasaxeiro e propietario

sempre fugaz,
fiel.

Fiel ó antigo. Moi perto do templo do tempo. Xa sabes onde é. Non disimules. Que parva és.

O noso antigo.

Paraíso.

Invisible.

Se volves nunha botella de cristal, asubía

asubía e
asubía ata ver que a praia está como a deixaches. Non te rindas.

Aquela tarde. Aquela inmensidade. Aquela pegada na area.

Fixemos noite.

Fixemos a noite.
Espidos berrámoslle á chuvia que podiamos volver a nacer.

 

Dejar un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *