17.03.16


“Hai picos que se ven vir, sabes que están aí e teslles medo. Pero hai que vivilos. Miralos de frente, e se nos damos de morros pois vaia, estamos para iso. E que os personaxes falen coa súa propia voz, axudándonos coa nosa. Coas nosas pantasmas. A néboa metéuseme no corpo e non da saído. Será porque xa non estás, será porque os recordos quedan enganchados nos lugares, e os lugares a nós. Vínculos. Aprender a ver a través da néboa serve para coñecer a claridade, saber diferenciar entre migallas de pan. E alí é onde os detalles nos premian, onde o recordo forma parte do futuro e o futuro da nosa infancia. Círculos na paisaxe.”

Dejar un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *