19.07.17


Shakespeare segue sendo unha fonte eterna á que ir beber cando se precise. El ten a forza para poder transformarse todas as veces que queira. A intelixencia de Sanzol tecendo unha estrutura sinxela pero tremendamente efectiva, sobre a que pousar escenas moi ben dirixidas para construir unha base moi consistente. La Ternura vai atrapando, no que sintes nun principio que é algo antigo, pero pouco a pouco non vai importando, porque o xogo e a forza escénica invaden o territorio para que te olvides do resto. Ó final o teatro debe ser teatro, enredo, maxia, imaxinación. A coherencia do sentido que lle fixo nacer, falar da vida coa maior forza positiva e a menor cantidade de prexuízos, facéndoos dóciles e contradictorios. O teatro parece ser contar o noso ser máis animal e no noso ser máis inocente xuntos, por son un, e ese un é indivisible.

 

Dejar un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *