20.04.18


OS OFICIOS DE BRAN

Bran deitándose  sobre o río

a cabeza nunha ribeira, os pés noutra,

dixo: Quen é o Deus que seña a ponte!

E así o pobo e o gando poideran pasar

dun país a outro.

Deixaban o país sobre o seu corpo

o peso da xente, dos guerreiros e dos bois.

Algo máis lle pesaron

as mulleres preñadas, e os cegos.

que por moito que volvesen a cabeza

nunca verían a brétema nos outeiros natíos.

O derradeiro en pasar foi o cantor

acordando nunha cantiga nova no maxín,

e nos beizos, coa voz, procurando

un matiz que tiñan as rulas de Poente.

Non podían tirar da alma un refrán:

Deixo o meu corazón nunha ponla de salgueiro

á noite, á chuvia, ao xelo!

Bran sentiu nos reus ris o peso

da saudade do cantor

e pra que en Nacente poidese

faguerlle o corazón seu un novo niño

mandou que pola chaira o seguisen

os salgueiros da ribeira, agás un

que Bran deixou pra el,

por se un día deixaba de ser deus

e pasaba a ser cantaro de paisaxes perdidas.

Ao erguerse, Bran veu unha calandra

abaneando unha ponliña, e dixo:

Animula, vugula, brandula!

Eso que era un deus, Bran da erguida a cabeza,

e non lle gostaban os paxaron,

nin as bolboretas dos recordos.

Álvaro Cunqueiro.

Dejar un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *