22.09.17


A NOITE DO 22/04/17 SEMPRE VOLVE

“Cánsame o silencio, e iso que vivo nel. Estou tan acostumado a el que parece feo aínda que sexa tranquilo. Quero fundar o ruído contigo, o rumor que deixan as alegrías cando se manifestan. Unha casa na que a vida nunca se canse de vivir. Na que cantar sexa pan e os contos o postre. Ou ó revés, como ti queiras. Cheguei a pensar que o meu silencio era só meu, pero agora que todo parece noso sempre está a túa voz para recordarme que non quero deixar de compartir, de difundir o ruído da alegría da nosa conexión, o son que brota deste pozo sen fondo”

Soño con que as verdades sexan realidades, con que a luz saia entre as noites da distancia e do oculto. Respirarnos. Darlle a ese imán o que precisa. Recoñecernos.

Soño Con poder berrar un amor que vive sen chegar a vivir, que late sen chegar a sentir. Chorar por fin de felicidade pola mentira que sempre será imposible, porque a nosa trasparencia é eterna.

Aprendo cada día deste baleiro para que cada día contigo cando estemos xuntos sexa un tesouro.

Dejar un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *