23.07.16


Estaba debaixo da chuvia esperándote. Pasaba xente, xente e xente. Gustaríame pensar que persoas coma min. Alí ninguén berraba, ata as multitudes sabían falar do silencio. Digamos que era cousa do frío. Ou non. A outra noite deixaches a palabra pendurada do meu peito. Pegada. Tan perto que podía sentir a semántica dos abrazos. Tan incluída nas paredes da casa que parecía que viviamos fóra da sitio. Eres tan indescriptible como indestructible. Os lóstregos están alí escondidos para nós. Tamén os raios. Só hai que destapalos, desconcertalos, sorprendelos. E ter a valentía de desatar a tempestade.

Dejar un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *