24.03.16


“Ir aprendendo do cansancio dos músculos. Parar ter un perigo: o baleiro. Alí xogan as cartas do poder ausente, ese que precisamos para sentir as forzas. Vive o mítico. Os ollos que queren que todo desapareza pero sempre quedan cousas pendientes. Na Torre o ambiente está cheo de pasado. O faro que proxecta as imaxes que quedan suspendidas no ar. As mans que esperan as túas, e queren que esta vez si saiba tocar os teus mecanismos. Abrir o teu sorriso para non pechalo nunca máis. Abrir unha porta na que só estamos os dous, mellores que sós, bailando.”

 

Dejar un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *