25.03.16


“Collen as gotas de auga o seu ritmo. O natural. Non son os golpes de reloxo, son os ecos do equilibrio e a perfección. Dentro vive a paz. Que nada me pare, que nadie me pare, no. Non é necesario dicirlle iso ó ceo, as nubes xa saben do mecanismo do inevitable, por iso fan que pasen os días coa sinceridade. A pel de galiña que nos fai voar. Quero que falen de todo isto, que falen porque manexamos perfumes eternos. Outras veces hai desertos, móvense os brillos dos charcos mentres tecleo, é o mesmo, o líquido mirando o líquido, un espello que rebota formando superficies irregulares. ”

 

Dejar un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *