“A casa de Xurxo e Eli ten unha síndrome de lago, explícome, dache paz e ganas de nadar nela. Non só na piscina, senon de botarte a nadar do entusiasmo que se respira debaixo das palabras. Os detalles son como os destellos, desvelan onde e por qué incide a luz. Isto pasa igual nas persoas, os pequenos xestos falan dos vértices da nosa personalidade. A eles pásalles como á casa, parece que os vértices están escondidos da suavidade que xenera o disfrute que deles se emana. Deso debe ir a vida, de poñer todo o entusiasmo posible para topar a circularidade, ese bucear a través de todo o que mereza a pena acariciar, ver tan preto que den ganas de comelo, como unha magdalena invisible cada día ó levantarnos.”

Gracias por tus comentarios, Eli me dijo cuando se terminaba “es una casa difícil de reflejar en una fotografía ” le conteste que esa era su virtud.”Me gusta que los proyectos tengan un gesto inicial fuerte, a partir de ahí empiezan a hablar solos y cada paso que dan se separan más de ti, y finalmente si el gesto ha sido fuerte y claro ” el edifico tiene vida propia”, acoje a los usuarios y sin que lo sepan conduce sus movimientos
Gracias a ti César. Es genial :). A ver si nos conocemos! Un abrazo!!
Mándame tu mail y te mandare otros trabajos que creo que te interesaran, cuando quieras nos vemos junto con Xurso sería un placer
Suerte en Edimburgo
A los arquitectos las casas nos abandonan , si estamos cerca, con un gran silencio evitan que nos acerquemos, escuchar los comentarios de sus visitantes siempre diferentes es la única relación posible , extraño oficio este.
Hola este es el texto que me gustaría me tradujeses al castellano , es muy bello para mí y de una obra que aprecio mucho por su situación, diseño y especialmente ser para unos amigos a que por sus comentarios ha aportado alegría y risa en su vida , el fin de la arquitectura . Saludos un texto hermoso