25.10.16


Rematei de ver Hermanos de Sangre. Ten aire de clásico, de historia que non te cansas de admirar porque sabe a realidade e sabe a ficción ben feita, es mezcla é a clave da beleza; porque busca o mellor do real e o mellor do irreal, non falla. O equilibrio fala por si mesmo cunha forza inmensa. É tremendo que as persoas poidamos facer o mellor e o peor, esa gran capacidade dualística. Fascíname. Supoño que por iso me considero humanista dende fai tempo, e en principio non teño intención ningunha de cambialo.

Dejar un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *