26.03.16


“Mirei as mans e quedaba a árbore nos ollos. Quixo tocarme e non puido, quería trepar polo recordo e non foi capaz. Un esquío. Non un esquiador esquivo, senon un esquío dos da raza dos animais. Non un cafre con esquís. Disque agora está de moda poñer contrastes no telediario para exhibir as excelencias do cambio climático. E os xornalistas sempre no meollo do meollo, ahí para estar no núcleo da noticia. Tempos de guións que quedan no caixón por querer tocar toda a neve con toda a ponla que poidas, facer chegar ata o micrófono o aire frío das pistas de esquí. Pero en Santiago sempre quedarán violinistas guapas ás que lanzar bicos e que tenten atravesar o cristal. Cousas do ritmo. O himno da vida ó que pouco a pouco se lle vai collendo o gusto, perto da lareira, para que a neve quede nos xogos coa que sempre queda levar unha zanoria e que a imaxinación nos colla confesados”.

 

Dejar un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *