26.03.17


Lendo Fariña de Nacho Carretero descóbrese a fascinante naturalidade latina. Igual é un impuso natural por pervertir a natureza da bondade católica. O comportamento da cercanía con territorios de suciedade moral é algo sorprentemente sinxelo, para a nosa suposta forma de ser. Seguramente teña que ver o exceso de importancia que nos damos os homes. Asusta ese xogo tan naturalizado con determinados comportamentos, esa cercanía con campos de dinamización persoar que son tremendamente desagradables. Supoño que algo debemos facer coa educación social, igual precisamente deixar esa dualidade entre bos e malos, porque seguramente non aporte nada constructivo á forma de pensar dunha persoa, porque nada é branco ou negro. Nada.

 

Dejar un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *