28.03.16


“A orquesta pode ir na calma, igual que a canción máis cercana. Son movementos sísmicos da alma. O sol pode estar debaixo das pedras. Si, e nos pozos máis escuros. Os elementos están, nalgún lugar, cerca e lonxe, no percibir aberto. Da tormenta sae o festivo, a reconquista do baleiro, coas ganas de encher unha cidade gris dunha instrumentación inmensa, tremendamente sinxela. O moito que pode facer a presencia dos outros, o todo real, o apoio que da sentido. Cantar mentres quede peito, e enviar caixas e caixas de mans a Siria, ese páis que sería, e que lamenta serio. E do que non deberiamos querer escapar. Todo e cíclico, e mellor que o sexa coa valentía na voz e nas accións.”

 

Dejar un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *