29.01.17


12.33. Estado: No triángulo das Bermudas. O ril. Dereito. Berra espido.

 

A habitación fíxose tan grande que volverei a usar muletas só para acordarme de ti.

Fixen unha pausa co goteiro na man,

a mente pingaba alerxias abstractas,

coas que infecto a miña lingua salivando as paredes.

Farei o mellor collage do mundo o teu olvido – díxenlle.

Soltei os brazos atravesando o pasillo,

abertos coas amplitude dun berro,

acariñando férreas palabras que me chamaron persoa.

Direi que a túa paixón foi a culpable – recordeime.

Descansei na bañeira,

todo o meu corpo parpadeaba,

comendo gominolas con sabor a TIC.

As que sabían a ti tireinas – repetinme orgulloso.

Espero que esteas tremendo comigo,

á vez que eu respiro a soidade

que só comparto contigo…comparto contigo…que só…

O eco deu a luz un perfecto olograma gris. Non se parecía a ningún dos dous.

 

 

Dejar un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *