31.05.16 1


Levaba moito querendo velo. E por fin tocou, ou por fin fun capaz. Ou cadrou, quen sabe. Pode ser a honestidade, como dicía Manolo Maseda nun tema dos Diplomáticos, leve a comunicar. A estrela que non quería ser estrela, pero era unha estrela, pero iso dáballe igual. Cantaba porque para ela a música era a mellor amiga pola que dar a vida, e a metáfora ou a poesía atopouse coa realidade. A verdade dun amor incondicional, destructivo si, pero incondicional. E sincero. Ata onde a dimensión mediática fixo ou non fixo no efecto emocional. Quería ser grande e normal, un imposible. A voz de antes que quedou no aquí antes de tempo, ou non, a pureza é o que ten. O puro e o impuro parécense tanto que ás veces asusta…os perdedores que soñan abrazan a vida como unha inevitable forza atemporal que pode caducar. Grande AMY.

 


Dejar un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *

Una idea sobre “31.05.16